O patrón dunha costureira en Caracas que non volvín ver

Hai cuatro anos, nun mercadillo da parroquia Sucre en Caracas, unha señora vendía blusas cun detalle no colo que aínda debuxo nos meus cadernos. Non era un volante, non era un colo de camisa, non era nada que poidas pedir en Zara. Era unha prega asimétrica que nacía do ombreiro esquerdo e morría no escote, cosida a man con pespunte visible. Compreina por 8 dólares. Laveina tres veces antes de saír de Venezuela. Segue no meu armario en Coruña, colgada entre unha camisa de Massimo Dutti e un prototipo meu que non funciona.

Non sei se esa señora segue a coser. Non sei se alguén mais comprou esa blusa. Pero ese detalle persígueme cada vez que trazo un patrón base na miña mesa.

Por que esa prega non está en ningunha colección de Inditex

Traballei en tendas do grupo. Vin miles de pezas pasar por probador, por caixa, polo almacén. Inditex ten un sistema de deseño que replica tendencias globais en semanas, pero hai cousas que non caben nese sistema: detalles que non escalan, que non se poden producir en serie sen perder o xesto, que non teñen referente en Milán nin en Seúl.

A prega desa blusa era un deses. Requiría trazar o patrón pensando no corpo de quen o ía levar, non nunha talla estándar. Requiría coser devagar. Requiría que a costureira soubese onde ía caer a tea cando a persoa movese o brazo.

Iso non entra nun Excel de produción. Iso non se pode pedir a un provedor en Bangladesh cun tech pack. Iso é o que unha señora en Caracas fai na súa casa, cunha Singer mecánica e unha clientela de tres cuartos.

O que gardo dese mercadillo

Gardo a blusa, si. Pero tamén gardo a forma na que esa señora me explicou o patrón cando lle preguntei. Non usou termos técnicos. Díxome: "Mira, isto vai así porque cando levantas o brazo, a tea non se sobe". Mostroumo no seu propio corpo. Levantou o brazo. A tea non se subiu.

Iso é deseño. Non é tendencia, non é storytelling, non é unha campaña de Instagram. É resolver un problema de movemento cunha prega.

Desde que cheguei a Coruña, intentei replicar ese detalle en tres prototipos. Ningún funciona igual. Fáltame algo: pode que sexa a forma na que ela cortaba o sesgo, pode que sexa o tipo de fío, pode que sexa que eu aínda penso en patróns como se fosen debuxos e non como se fosen corpos.

Por que o conto agora

Porque levo dúas semanas vendo coleccións de primavera-verán 2025 nas fontes RSS que leo. Vexo moitos volantes, moitos cut-outs, moitos escotes asimétricos. Pero non vexo esa prega. Non vexo ese xesto de "isto vai así porque cando levantas o brazo, a tea non se sobe".

Non sei se algún día vou poder replicalo. Non sei se ten sentido intentalo. Pero gárdoo porque me lembra que hai unha forma de deseñar que non pasa polas semanas da moda, que non pasa polos algoritmos de tendencias, que non pasa polos informes de Modaes.

Pasa por unha señora en Caracas que sabe onde vai caer a tea.

— Henry, escribindo desde Coruña pero cunha blusa de Caracas no armario.